Bororo World Cafe

Οι Encardia στo CRETEVENTS.gr

Οι Encardia στo CRETEVENTS.gr

Encardia on the road Κρήτη 2012... Μια συνέντευξη που έγινε κυριολεκτικά on the road, καθοδόν για Ηράκλειο. Οι Encardia, μιλάνε με το CRETEVENTS.gr για την tarantella, την Κάτω Ιταλία, τις παραστάσεις τους στην Κρήτη αλλά και για το «Encardia, η πέτρα που χορεύει», το μουσικό κινηματογραφικό τους ταξίδι.

Πότε και πώς ξεκίνησε η μεταξύ σας συνεργασία ως Encardia;

Ήταν η κοινή αγάπη για του ήχους της Κάτω Ιταλίας ή το ύφος σας ως Encardia διαμορφώθηκε στην πορεία;

Ο πρώτος πυρήνας του συγκροτήματος ξεκίνησε πριν από εννιά χρόνια. Μας έφερε κοντά μια κοινή και αδιαπραγμάτευτη αγάπη που είχαμε γι’ αυτη την κουλτούρα. Το ζήτημα της διαμόρφωσης προσωπικού ύφους των encardia ήταν προϋπόθεση δημιουργίας και ύπαρξης, και τέθηκε από την πρώτη μέρα. Έτσι λοιπόν από την πρώτη στιγμή μπορούσαμε να χαιρόμαστε ένα δικό μας ήχο που πλάθεται συνεχώς.

Πόσο συχνά ταξιδεύετε στην Κάτω Ιταλία; Μπορείτε να μας μεταφέρετε μια στιγμή που σας έχει καθορίσει από τα ταξίδια σας αυτά;

Ταξιδεύουμε δυο τρεις φορές το χρόνο, κρατώντας πάντα ζωντανή τη σχέση με τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του.

Οι δυνατές στιγμές ήταν πάρα πολλές. Μία από αυτές, ήταν όταν είδαμε το Franco Corgliano να δακρύζει ακούγοντας από εμάς το τραγούδι του (Adramu pai).

Βρίσκετε στις μουσικές σας αναζητήσεις ομοιότητες μεταξύ της παράδοσης της Κάτω Ιταλίας και την ελληνική;

Μια μουσική που γεννήθηκε σε έναν τόπο που ακόμα και μέχρι σήμερα αναφέρεται ώς “Μεγάλη Ελλάδα” δε θα μπορούσε να μην έχει κοινές ρίζες. Η ένταση, το πάθος και η θεματολογία είναι κοινά σε όλη τη Νότια Μεσόγειο. Οι στιχουργικοί αυτοσχεδιασμοί, καθώς και το κατά περίσταση δέσιμο μελωδίας και στίχου θυμίζει τις κρητικές μαντινάδες. Οι λυτρωτικοί ρυθμοί και ο δρόμος προς την κάθαρση είναι βασικά χαρακτηριστικά και στις δύο κουλτούρες.

Αναπόσπαστο κομμάτι στις συναυλίες σας είναι ο χορός, στον οποίο μάλιστα παρασύρεται και συμμετέχει και το κοινό. Θεωρείτε ότι θα ήταν ίδια η μουσική σας χωρίς αυτή την παράλληλη χορευτική έκφραση;

Οι μελωδίες και το μουσικό υλικό των τραγουδιών ίσως να ήταν ίδια, οι παραστάσεις όμως θα ήταν διαφορετικές. Σίγουρα η γέννηση της tarantella pizzica συνδέεται άρρηκτα με το χορό όμως τα συναισθήματα σε μια λαϊκή παράδοση είναι αναρίθμητα και εκφράζονται μέσα στα τραγούδια με πάρα πολλούς τρόπους.

Στις εμφανίσεις σας δίνετε έμφαση στην ταραντέλα, και μάλιστα στην tarantella pizzica pizzica μια παραλλαγή στην οποία προδίδει η παράδοση της Κάτω Ιταλίας «θεραπευτικές» ιδιότητες. Θεραπεία από τι;

Για την παράδοση, θεραπεία από το τσίμπημα της δηλητηριώδους αράχνης. Για τη γυναίκα, κάποτε, θεραπεία από τη μοναξιά, την καταπίεση, το ανικανοποίητο σεξουαλικό πάθος. Σήμερα που τα προβλήματα είναι πιο καλά κρυμμένα κάθε θεραπεία οφείλει να περιέχει το στοιχείο της αυτογνωσίας.

Αισθάνεστε αυτές τις «θεραπευτικές» ιδιότητες να δρουν στο κοινό που παρασύρεται και χορεύει μαζί σας tarantella pizzica σε κάθε συναυλία σας;

Tον περασμένο Σεπτέμβρη στο Κηποθέατρο Παπάγου ο χώρος μπροστά στη σκηνή είχε κατακλυστεί από ανθρώπους κάθε ηλικίας που πάλλονταν στο ρυθμό και χαίρονταν, άσχετα με το πόσο ήξεραν να ακολουθούν τα βήματα. Όταν βλέπουμε τους ανθρώπους  να έρχονται κοντά μέσα από τη μουσική μας είναι πραγματικά ένα πολύ μεγάλο δώρο.

«Encardia, η πέτρα που χορεύει», ένα μουσικό κινηματογραφικό ταξίδι. Πείτε μας λίγα λόγια για αυτό το εγχείρημα.

Με την εμπνευσμένη του σκηνοθεσία, ο Α. Κοβότσος καταφέρνει να καταγράψει με την κάμερα τα ταξίδια των encardia και να συνδέσει απίθανες στιγμές και συναντήσεις με άξονα τη γκεκάνικη διάλεκτο (grico) που χάνεται μέρα με τη μέρα.

Η ταινία απέσπασε για το 2012 το μεγάλο βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, και βραβείο και τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Cinema Del Reale, στην Ιταλία.

Προβάλλεται ήδη, ή θα προβληθεί, στις ελληνικές αίθουσες;

Η ταινία έχει ήδη προβληθεί σε τρεις αίθουσες στην Αθήνα και συνεχίζει. Ακόμη σχεδιάζουμε προβολές στα σχολεία καθώς και σε αίθουσες στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Η εμφάνισή σας στο Ρέθυμνο είχε αυτή τη φορά μια ιδιαιτερότητα καθώς ήρθατε ως καλεσμένοι του Μουσικού Σχολείου Ρεθύμνου. Μεταφέρετέ μας τις σκέψεις σας από την επαφή σας με τους μαθητές.

Το να παίζεις σε μια μουσική σκηνή ή σε ένα μεγάλο θέατρο κλπ. είναι κάτι αναμενόμενο. Το να μπαίνεις μέσα στο σχολείο και να παίζεις μπροστά στους μαθητές δίνοντας αυτό που έχεις και παίρνοντας απευθείας τα χαμόγελα, την αθωότητα και τη ζωντάνια των παιδιών είναι ανεκτίμητο. Η ζεστή υποδοχή των μαθητών του Μουσικού Σχολείου με λύρες, λαούτα και χορούς μας έκανε να δακρύσουμε.

Πότε θα σας απολαύσουμε ξανά στην Κρήτη;

Το καλοκαίρι θα είμαστε σίγουρα πάλι εδώ! Ίσως και νωρίτερα…